هر کس به دلیلی از ایران میرود . یکی وقتی ساعت ها در ترافیک میماند و مغزش جویده میشود شب که به خانه میاید تصمیم میگیرد برای یک کشوری به قید قرعه درخواست نامه بفرستد و خود را به آن تا ابد پاپیون کند . یکی وقتی با دوستانش بیرون میرود و به جرم جوان بودن پلیس تمام هیکل و ماشینشان را میگردد تصمیم میگیرد به جایی برود که به او احترام بگذارند . یکی وقتی به دلیل داشتن درصد هوشی بالا و کسب کردن کلی مقام در المپیاد و غیره آخرش میبیند که حتی در رده ی یک پشگل برای کود گیاهان هم مورد استفاده قرار نمیگیرد تصمیم میگیرد به جایی برود که به او بها بدهند .
بعضی ها هم به کل نمیروند . ولی آنهایی که میروند با کلاس نیستند . آنهایی که میمانند عقب مانده نیستند . آنهایی که میروند نمیروند آن طرف که مشروب بخورند . آنهایی که میمانند نمانده اند که دینشان را حفظ کنند . آنهایی که میروند با خود میگویند که ای کاش ایران جایی برای ماندن بود و آنهایی که میمانند ، میمانند که تا در حد توان ایران را جایی برای ماندن کنند .
